ನೀಟ್ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ ಹಗರಣ ಕಾಸರಗೋಡಿನ ಒಂದು ಕುಟುಂಬವನ್ನೇ ಬಲಿ ಪಡೆದಿದೆ ಎನ್ನುವ ಸುದ್ದಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ದುರಂತವೆಂದು ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಕಪ್ಪು ಮಸಿ. ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆಯಾದಾಗ ಕೇವಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಸೋರಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕನಸುಗಳು ಸೋರಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ಪೋಷಕರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಸೋರಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ಕುಟುಂಬಗಳ ನೆಮ್ಮದಿ ಸೋರಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆಯ ಆಘಾತದಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯೊಬ್ಬಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆದ ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ಸೋದರಿಯ ಸಾವಿನ ನೋವಿನಿಂದ ಹೊರಬರಲಾಗದೆ ದುಬೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸೋದರ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು “ಕ್ಷಮಿಸು ಅಮ್ಮ…” ಎಂದು ಬರೆದಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನೂ ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎನ್ನುವುದು ಎಂತಹ ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕ ದುರಂತ! ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಸಾವನ್ನೇ ಸಹಿಸಲಾಗದೆ ಕುಸಿದಿದ್ದ ತಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮಗುವಿನ ಸಾವಿನ ಹೊಡೆತ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಈಗ ಆ ತಾಯಿಯ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರದ ಉತ್ತರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಇದು ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮವಾಗಿರಬಹುದು. ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಇದು ಒಂದು ಪ್ರಕರಣವಾಗಿರಬಹುದು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಇದು ಆರೋಪ–ಪ್ರತ್ಯಾರೋಪದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ತಾಯಿಗೆ ಇದು ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಮುಗಿಯದ ಶಿಕ್ಷೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಇರಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಒಂದು ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲನ್ನೇ ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಯಾವ ಅಂಕದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಬೇಕು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿ, ಅವರ ಬದುಕನ್ನೇ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅಂಕಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದೆ. ವೈದ್ಯರಾಗಬೇಕು, ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಬೇಕು, ದೊಡ್ಡ ಕನಸು ಕಾಣಬೇಕು ಎಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಆ ಕನಸಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ, ಅತಿಯಾದ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಒತ್ತಡ, ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಎದುರಾದಾಗ ಅವರ ಕೈ ಹಿಡಿಯುವವರು ಯಾರು?
ಇಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಪೋಷಕರು ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದರೆ ಅವರನ್ನು ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ವಿದೇಶಿ ಏಜೆಂಟರು ಎಂದು ಹೀಯಾಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಶತ್ರುಗಳಂತೆ ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪೊಲೀಸ್ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆದಾಗ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಡುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಈ ತಾಯಿಯ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನೋಡಿ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಧ್ವಜವಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಘೋಷಣೆ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ತಾಯಿಯ ಮೌನವಿದೆ.
ಆ ಮೌನವನ್ನು ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯವಿದೆಯೇ?
ಮಕ್ಕಳ ನೋವಿನ ಮೇಲೆ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುವವರಿಗೂ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವವರನ್ನು ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳೆಂದು ಕರೆಯುವವರಿಗೂ, ಅಧಿಕಾರದ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯನ್ನು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವವರಿಗೂ ಈ ನೋವು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಅಂಕ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಮಗುವಿನ ಭವಿಷ್ಯ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಸಮಾಜ, ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯವಾದರೆ ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟು ಮುರಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾವಾಗ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ?
ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಾಗದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ? ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಡಲಾಗದ ಸರ್ಕಾರ, ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ?
ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಸಾಧನೆ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಪ್ರಗತಿ ಎಂದು ಭಾಷಣ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನ ನಾವು ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಜ್ಞಾನವಂತ, ಮಾನವೀಯ, ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ, ಅಥವಾ ಭಯಪಡುವ, ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ, ಅಂಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡುವ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ?
ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಗುವಿನ ಶವದ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗ ಯಾವುದೇ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪದವಿ ಆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. “ಕ್ಷಮಿಸು ಅಮ್ಮ…” ಎಂಬ ಮಗನ ಕೊನೆಯ ಮಾತು ಕೇವಲ ಆ ತಾಯಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಆರೋಪಪತ್ರ.
ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ವೈದ್ಯರು ಬೇಕು, ಎಂಜಿನಿಯರ್ಗಳು ಬೇಕು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಬದುಕಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ಬೇಕು. ಅವರ ಕನಸುಗಳಿಗಿಂತ ಅವರ ಬದುಕು ದೊಡ್ಡದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯುವ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಬೇಕು.
ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕನ್ನೇ ಬಲಿಕೊಟ್ಟು ಪಡೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಾಧನೆ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲ. ಅದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈಫಲ್ಯ.
ಈಗಲಾದರೂ ಸರ್ಕಾರ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಾಳೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ತಾಯಿ “ಕ್ಷಮಿಸು ಅಮ್ಮ…” ಎಂಬ ಎರಡು ಪದಗಳ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಆ ದಿನದ ಹೊಣೆ ಯಾರದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.