ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಸಂಚಾರಿ ಪೀಠ: ಇದು ಕೇವಲ ವಕೀಲರ ಬೇಡಿಕೆಯಲ್ಲ, ನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಜನರ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಹಕ್ಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ

ಮಂಗಳೂರು, ಆಗಸ್ಟ್ 29, 2026: ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ನ ಸಂಚಾರಿ ಪೀಠ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಬಹುಕಾಲದ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಇದೀಗ ಮಹತ್ವದ ಕಾನೂನು ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ತಿರುವು ದೊರೆತಿದೆ. ಮಂಗಳೂರು ವಕೀಲರ ಸಂಘ ಮತ್ತು ಮಂಗಳೂರು ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಪೀಠ ಹೋರಾಟ ಸಮಿತಿಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಕರ್ನಾಟಕ ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ನ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ವಿಭು ಬಖ್ರು ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಈ ಭಾಗದ ಜನರ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದು, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಸ್ಥಳ ಪರಿಶೀಲನೆ ನಡೆಸಲು ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿರುವುದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಿದೆ. ಸಂಚಾರಿ ಪೀಠ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮುಂದಿನ ಕ್ರಮಗಳಿಗಾಗಿ ಸಮಿತಿ ರಚಿಸುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗೂ ಸಮ್ಮತಿ ದೊರೆತಿರುವುದು ಈ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಹೊಸ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸಿದೆ.

ಆದರೆ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಮಂಗಳೂರಿನ ವಕೀಲರ ಸಂಘದ ಯಶಸ್ಸು ಎಂದು ನೋಡುವುದು ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಹಿಂದೆ ನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಸುಲಭ ಪ್ರವೇಶ ಎಂಬ ಸಂವಿಧಾನದ ಮೂಲ ಆಶಯ ಅಡಗಿದೆ.

ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಧಿ 14 ಕಾನೂನಿನ ಮುಂದೆ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಕಾನೂನಿನ ಸಮಾನ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಖಾತರಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಧಿ 21 ಜೀವ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಪರಿಹಾರ ಪಡೆಯುವ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಹಕ್ಕುಗಳು ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ಮೇಲಿನ ಹಕ್ಕುಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ತನ್ನ ವಿವಿಧ ತೀರ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ, ನ್ಯಾಯಯುತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ತ್ವರಿತ ನ್ಯಾಯದ ಮಹತ್ವವನ್ನು Article 21ರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿದೆ.

Hussainara Khatoon v. State of Bihar, (1980) 1 SCC 81 ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ತ್ವರಿತ ವಿಚಾರಣೆಯ ಹಕ್ಕು Article 21ರ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಶವೆಂದು ಗುರುತಿಸಿತು. ನಂತರದ ತೀರ್ಪುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತನಿಖೆ, ವಿಚಾರಣೆ, ಮೇಲ್ಮನವಿ ಮುಂತಾದ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯ ವಿಳಂಬವು Article 21ರ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ತತ್ವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದೆ.

ಹೀಗಿರುವಾಗ ನ್ಯಾಯ ಪಡೆಯಲು ಕಕ್ಷಿದಾರನು ತನ್ನ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹೊರಗೆ, ನೂರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಪದೇಪದೇ ಪ್ರಯಾಣಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಕೇವಲ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವಿಚಾರವೆಂದು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪ್ರಯಾಣದ ವೆಚ್ಚ, ಸಮಯ, ವಸತಿ ವೆಚ್ಚ, ಉದ್ಯೋಗ ಅಥವಾ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಆಗುವ ನಷ್ಟ, ವಯೋವೃದ್ಧರು, ಮಹಿಳೆಯರು, ಅಂಗವಿಕಲರು ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ದುರ್ಬಲ ವರ್ಗದವರ ಸಂಕಷ್ಟ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶದ ವಾಸ್ತವಿಕ ಅಂಶಗಳು.

ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಧಿ 39A ರಾಜ್ಯವು ನ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಸಮಾನ ಅವಕಾಶದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಥವಾ ಇತರ ಅಸಮರ್ಥತೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಯಾವುದೇ ನಾಗರಿಕನಿಗೂ ನ್ಯಾಯ ಪಡೆಯುವ ಅವಕಾಶ ನಿರಾಕರಿಸದಂತೆ ಉಚಿತ ಕಾನೂನು ನೆರವು ಒದಗಿಸುವ ಆಶಯವನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನ್ಯಾಯದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಬಾಗಿಲಿನವರೆಗೆ ತಲುಪುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಜನರಿಗೆ ಇರಬೇಕು.

ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ನ Anita Kushwaha v. Pushap Sudan ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ access to justice ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ನ್ಯಾಯಾಲಯದವರೆಗೆ ತಲುಪುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ನ್ಯಾಯಯುತ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ವಿಚಾರಣೆ, ಸಮಯೋಚಿತ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಆದೇಶವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಅವಕಾಶ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶದ ವಿಶಾಲ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಭಾಗಗಳೆಂದು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಚಿಂತನೆ ಬೆಳೆದಿದೆ.

ಮಂಗಳೂರಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈ ತತ್ವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ, ಉಡುಪಿ ಮತ್ತು ಕೊಡಗು ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಜನರು ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಚಾರಗಳಿಗಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ತೆರಳಬೇಕಾದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಭೌಗೋಳಿಕ ಅಂತರವಲ್ಲ; ಅದು ನ್ಯಾಯ ಪಡೆಯುವ ವೆಚ್ಚ ಮತ್ತು ಸಮಯದ ಅಂತರವೂ ಆಗಿದೆ.

ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಉದ್ದೇಶವೇ ಜನರಿಗೆ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ತಲುಪಿಸುವುದಾದರೆ, ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವೂ ಜನಸಂಖ್ಯೆ, ಪ್ರಕರಣಗಳ ಪ್ರಮಾಣ, ಭೌಗೋಳಿಕ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಜನರ ವಾಸ್ತವಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.

ಇಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಧಿ 38 ಕೂಡ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ನ್ಯಾಯವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಆವರಿಸುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ರಾಜ್ಯವು ಉತ್ತೇಜಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ನಿರ್ದೇಶನಾತ್ಮಕ ತತ್ವವನ್ನು ಅದು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಸೇವೆಗಳ ಭೌಗೋಳಿಕ ಲಭ್ಯತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ ಈ ವಿಶಾಲ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಅದೇ ರೀತಿ ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ನ ವಿಧಿ 226ರ writ jurisdiction ಮತ್ತು ವಿಧಿ 227ರ superintendence jurisdiction ಸಂವಿಧಾನವು ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ಗೆ ನೀಡಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ಅಧಿಕಾರಗಳಾಗಿವೆ. ಈ ಅಧಿಕಾರಗಳು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಜನರಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗಬೇಕಾದರೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಯೋಗ್ಯವಾಗಿರುವುದು ಅಗತ್ಯ.

ಇದರರ್ಥ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು ಎಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ರಾಜ್ಯದ ಭೌಗೋಳಿಕ ವಿಸ್ತಾರ, ಪ್ರಕರಣಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಅಗತ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಸಂಚಾರಿ ಪೀಠ ಅಥವಾ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಂತಹ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವಿಕೇಂದ್ರೀಕರಣದ ಸಮಂಜಸವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಬಹುದು.

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿಯೇ ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಪೀಠದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಪ್ರವೇಶದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಕರ್ನಾಟಕ ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಅಧಿಕೃತ ಮಾಹಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಧಾರವಾಡ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ ಮಂಗಳೂರಿನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಪ್ರದೇಶದ ವಿರುದ್ಧದ ಬೇಡಿಕೆ ಎಂದು ನೋಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಸೇವೆಗಳ ಸಮತೋಲನ ಮತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಸುಲಭ ಪ್ರವೇಶದ ಬೇಡಿಕೆ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೂ ಅಗತ್ಯ. ಸಂಚಾರಿ ಪೀಠ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕಟ್ಟಡ, ಕೊಠಡಿಗಳು ಅಥವಾ ಸ್ಥಳದ ಆಯ್ಕೆಯಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಯಾವ ರೀತಿಯ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಯಾವ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಪೀಠ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ, ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳ ನಿಯೋಜನೆ ಹೇಗೆ, registry ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೇಗೆ, e-filing ಮತ್ತು digital hearing ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೇಗೆ, ಕಕ್ಷಿದಾರರಿಗೆ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಹೇಗೆ, ವಕೀಲರಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಯಾವುವು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಸಮಗ್ರ ಯೋಜನೆ ಅಗತ್ಯ.

ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿರುವ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳ ಸ್ಥಳ ಪರಿಶೀಲನೆ ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿದೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಸ್ಥಳ ವೀಕ್ಷಣೆಯಾಗಿ ಮುಗಿಯದೆ, ಮಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಅಗತ್ಯತೆಯ ಸಮಗ್ರ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕು.

ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರವೂ ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು. ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಭೂಮಿ, ಕಟ್ಟಡ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸಹಕಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ರಾಜ್ಯದ ಕರ್ತವ್ಯ. ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿರ್ಧಾರ ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ನ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಅಧಿಕಾರದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಅಗತ್ಯ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ಸಹಕಾರ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ.

ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗದಲ್ಲಿ ಬಾಕಿ ಇರುವ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಮತ್ತು ವಿಳಂಬವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಸಂಖ್ಯೆ, ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳಿದೆ. Imtiyaz Ahmad ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಅಗತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಗಮನ ಸೆಳೆದಿದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಸಂಚಾರಿ ಪೀಠದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು “ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಒಂದು ಪೀಠ ಬೇಕು” ಎಂಬ ಸೀಮಿತ ಘೋಷಣೆಯಿಂದ “ಜನರಿಗೆ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ, ವೇಗವಾಗಿ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ತಲುಪಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?” ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ.

ಇದು ವಕೀಲರ ಅನುಕೂಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಕಕ್ಷಿದಾರರ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದು ವಯೋವೃದ್ಧರ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ದುರ್ಬಲ ಕುಟುಂಬಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದು ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಜನರ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ನ್ಯಾಯದ ಬಾಗಿಲು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಾಲದು; ಮಂಗಳೂರಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕನು ಆ ಬಾಗಿಲಿನವರೆಗೆ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಇರಬೇಕು.

ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಭೇಟಿ ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಲಿ. ಸ್ಥಳ ಪರಿಶೀಲನೆಯ ನಂತರ ಸಮಗ್ರ ವರದಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ. ಕಾನೂನು, ಆಡಳಿತ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತದ ಎಲ್ಲಾ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಸೂಕ್ತ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿ.

ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಸಂಚಾರಿ ಪೀಠ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಕರಾವಳಿ ಭಾಗದ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಸೌಲಭ್ಯವಲ್ಲ—ನ್ಯಾಯವು ಜನರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ಜೀವಂತ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಲಿದೆ.

ನ್ಯಾಯವು ದೂರದ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಬಾರದು; ಅದು ಜನರ ಹಕ್ಕು, ಜನರಿಗೆ ತಲುಪುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಬೇಕು.

ಅದೇ ನಿಜವಾದ “Access to Justice”.